تنهایی....

تنهایی این نیست که الان سر زبان مردمها افتاده...

تنهایی یعنی هزار امید اما بدون حضور کسی که آنها را بفهمد ....

تنهایی یعنی خودت با امید بخوابی و نزدیکترین همراهت بین آدمها به نشدن ایمان بیاورد...

تنهایی شاید واژه ایست که این روزها در ذهن من روشنتر است...شاید چراغی که تازه به سوسو افتاده...

نمیدانم ....نمیدانم شاید این هم حالتی گذرا باشد شاید بعدها به این روزها لبخند بزنم و آرام از کنارشان بگذرم اما این را میدانم گاهی تنهایی تو را شبیه می کند به آدمی که مرده اما میداند زنده است...اثبات این برای کسانی که اورا مرده میپندارند و به مرده بودن آن ایمان دارند سخت است...اثبات بعضی تلاشها و بعضی امیدها گاهی سخت است... خدا می داند که این آدم مرده چقدر با قلبش کلنجار رفته که بزند و یاچقدر از مغزش التماس کرده دستور بدهد اما درک اینها برای آنها که میخواهند دفنش کنند گاهی خیلی سخت است...خیلی سخت ...خیلی سخت...تنهایی یعنی همین...تنهایی یعنی کابوس شبانه و عدم حضور کسی برای درک این کابوس ها ...تنهایی یعنی لبخند به خدا و گاه اشک ریختن برای او و قطع امید از بنده ها و منتظر دین کاری که او قرار است به نتیجه برساند ...چیزی که درون قلبت میزند و تو شاید گاهی به خودت شک کنی اما هر کاری بکنی نمیتوانی به خدایت مشکوک شوی...دست خودت نیست اگر بگویی نمی شود نجوا می دهد که می شود...اما اثبات این نجواها سخت است.. خیلی سخت...خیلی از آدمها شاید این نجواها را نفهمند...حداقلش این است من هیچگاه نتوانستم از نجواهایم بگویم من هیچگاه نتوانستم خستگی بعد هشت ساعت خواب شبانه و کابوس هایم را برای کسی توصیف کنم...و شاید هیچگاه نتوانم...

میدانی؟!تنهایی خیلی سخت است و من هم کارم سخت است....خیلی سخت...خیلی سخت

اما نمیتوانم نجواهای درونیم را نشنیده بگیرم... دیگران نشنیده بگیرند آیا من میتوانم؟؟!

تنهایی ترنجان در بهار...